Sa kabila ng ngiti ay ang kabiguan
Ramdam ng sugatang puso sa kaibuturan
Itinakda bang siya sa iyo ay lumisan
Upang mapagtanto mo ang mga bagay-bagay?
Sa madilim na silid doon malayang isinigaw
Ang lahat ng sakit na iyong nararamdaman
Sa silid ring iyon malaya mong ipinakita
Ang pagdaloy ng luha sa iyong mga mata.
Pinilip mong pumikit upang siya ay mayakap
Masagi ng isip ang mga sandaling lumipas
Ngunit parang kaylupit ng mga alaala
Pilit kang itinataboy sa kawalang pag-asa.
Napagod ang puso sa kanyang paghinga
Hindi nakayanan ang lungkot na nadarama
Tuluyang nahapo at dina makagulapay pa
Paalam sa pagibig na di na babalik pa...
:(
No comments:
Post a Comment