Shawarma

Tambayan ko ang Turkish Restaurant kapag umaatake sa akin ang homesick. Sanay naman akong mag-isa sa buhay pero sadyang hindi maalis ung ganitong pakiramdam na minsan nangungulila talaga ako sa mga mahal mo sa buhay na nasa Pilipinas. Ibang-iba talaga ang buhay kapag nasa gitnang silangan ka. Lahat kasi ng kilos mo kontrolado, hindi katulad sa atin na meron tayong tinatamasang demokrasya. Kaya kahit anong gusto nating gawin, magagawa natin.

Marami narin akong mga naging kaibigan dito. Sa mahigit dalawang taon ng pagtatrabaho ko dito sa Middle East, marami talaga akong natutunan. Natutunan kong maging palakaibigan hindi lang sa mga kapwa ko Pinoy kundi maging sa ibang lahi narin na nakikita, nakakasama at nakakasalamuha sa loob at labas ng aking trabaho.  Pakiramdam ko, kailangan ko itong gawin para kahit paano ay maibsan paminsan-minsan ang pangungulila sa puso ko.

Kung may nakakatawa man sa aking sarili ngaun dito sa M.E., iyon ay ang pagkain ko ng shawarma. Sa totoo lang noong nasa Pilipinas ako, kahit merong restaurant na nagtitinda ng shawarma sa tapat ng aming tindahan, never  ko itong tinikman. Mas concern ako sa cute na boylet na waiter na nagtatrabaho doon at mas gusto ko pa yata siyang tikman kesa sa shawarma. Lol! Kidding aside, dito lang talaga ako natutong kumain ng shawarma. Siguro dahil wala naman kasing masyadong pagpipilian dito at isa pa, very affordable naman kaya swak na swak pantawid gutom. Hahaha!

Madalas mga kaibigan kong pinoy ang kasama kong kumain dito. Pero kapag senti ako at gusto kong mapag-isa, limang kembot lang nasa Turkish Restaurant na ako. Oorder ng big shawarma  at sisimulan ko na ang pagbibilang ng mga gwapong Omani at foreigner na papasok at lalabas sa restaurant.

Minsan sinuswerte, maraming gwapo kaya bukod sa nabusog ako dahil sa malaking shawarma na kinain ko na nagkakahalaga ng 700 baiza na katumbas ng P79 sa pera natin, busog rin ang mata ko at naligayahan ako. Pero minsan bokya din naman! Kaya ayun, uuwi akong mabigat parin ang pakiramdam. Hahaha! Madalas ganyan lang ang ginagawa ko habang nakatambay. Pampaalis ng homesick kumbaga at take note, more than two years ko ng ginagawa yan. Lol!

Pero kanina, parang nag-iba ang ihip ng hangin. Napansin ko parang mas sumarap ang shawarma nang tikman ko. Hindi ko na nga nagawang magbilang ng gwapo na kalimitan kong ginagawa. Mas naging concern na ako sa shawarma ngaun. O diba? Totoo! Totoo talaga! Promise! Ewan ko ba?!

Nang hawakan ko naman, ganun parin kalaki kaya nagtataka talaga ako kung bakit mas sumarap. Naisip ko tuloy, ganun ba talaga un? Mas masarap kumain ng shawarma kapag nasa loob ng kotse? Kaya sabi ko kay Salem, bukas ulit ha? Sunduin mo ulit ako. :)